میدان نقش جهان از دیدگاه روششوار

    کنت ژولین دو روششوار (Juline de Rochechouart) در آغاز دهه ی هفتم سده ی نوزدهم و در زمان سلطنت ناصرالدین شاه از جانب دولت فرانسه برای بررسی و گردآوری اطلاعات در زمینه های اقتصادی، صنعتی، بازرگانی، و هنری به ایران آمد. وی شش سال در سفارت فرانسه در تهران کار کرد.
    وی به شهرهای دیگر ایران هم سفر داشته است و در سفر به اصفهان مجذوب بناهای تاریخی آن شده است. وی اشاره ی کوتاهی به میدان نقش جهان داشته و با توجه به شرح بسیار نویسندگان قبلی از این میدان، مطلب مهمی برای افزودن به آن نیافته است. در ادامه قسمت هایی از کتاب این نویسنده را می خوانیم:
    پس از ورود به شهر [اصفهان]، نخست از بازارهای پی درپی عبورمان دادند که در آنها هیچ چیز جالبی ندیدیم مگر درازی و فراخیشان. از بازارها که بیرون شدیم یک باره خود را در میدان بزرگ شاهی یافتیم. یکصد سال دیگر هم، اگر زنده باشم، از یاد نخواهم برد که دیدن بناهای تاریخی که در آنجا در دیدگاه من بودند چه شگفتی، خیرگی و تحسینی در من برانگیختند. درباره ی مسجد شاه، که گنبد مینایی آن به یک کاسه ی چینی ماند، عالی قاپو، که بیننده در برابر بزرگی و زیبایی آن خود را خوار و خرد حس می کند، و چهلستون و دیگر عجایب شهر شاه عباس بیش از آن گفته و نوشته اند که من بخواهم بر آن چیزی بیافزایم. اما نکته ای که از گفتنش چاره ندارم این است که چنین بناهایی را به حال خود یله و رها کرده اند تا ویران شوند. اگر این روش دیر پاید باران زمستان این همه شکوه و جلال را می روید و می شوید، و از این هنر معماری که اصفهان را در جهان پرآوازه ساخته است اثری بر جای نمی ماند.

/ 0 نظر / 40 بازدید